اردیبهشت

آمدی تا جان کنم یکجا به قربان شماپیچک تنها کجا... سبزِ درختان شما!؟! تا اروپا فرش قرمز از برایم پهن شدبسکه ممتازست شاگرد دبستان شمااخم را هرگز نخواهی دید بر پیشانی اتدست خود را می گذارم روی قرآن شمااین تجلّای خداوندست یا لبخند تواین نه چشمانند اعجاز نمایان شماخاص یک جغرافیای بی نظیری در جهانمثل عطرِ خاری و مهلَب در استان شماریخت بیرون زلف تو یک دسته مشروطه چیچون که تهران را نگیرد بی مدد، خان شما شال سرخت بهتر از صد توپ روسی کار کردآتشی افکنده در من انگلستان شماثانی ات را جان و دل در اولین دیدار ...

همیشه به یادتم همیشه به فکرتم فقط باور کن همان عاطفی بودن باعث شد نابود شوم...

پِِیجِِ من عینِ شرابست...کمی تیزترست مثلِ زلفِ تو...ولی بحث برانگیزترست xa0یک دو خط زلفِ تورا دید یکی شاعر شد آنچه از زلفِ تو فهمید...همین مختصرست xa0وضعِ سختیست...عزادارِ بهاریم همه بندِ چار از خودِ گلزا...

xa0 *چشمهایت*چشمهای تو غیرمنتظره رخ داد کروکی که کشیدند دنیا مقصر شد یک لحظه از دلم غافل شدم محمد مومنی ثانی [۱۲/۲۳،u200f ۲۰:۱۲] برایم حلقه عقد نیاورید سالها پیش با اولین پاییز رویِ سنگفرشِ تناقض انگشتم فروریخت [۱۲/۲۳،u200f ۲۰:۱۳] سفره دلم پهن است از هر طرف که میل داری بسم الله دو کاسه اشک هست قرصی دل با هم بخوریم سیرمان می کند.. محمد مومنی ثانی ...