غزلی تازه برای یار

آمدی تا جان کنم یکجا به قربان شما

پیچک تنها کجا... سبزِ درختان شما!؟!

تا اروپا فرش قرمز از برایم پهن شد

بسکه ممتازست شاگرد دبستان شما

اخم را هرگز نخواهی دید بر پیشانی ات

دست خود را می گذارم روی قرآن شما

این تجلّای خداوندست یا لبخند تو

این نه چشمانند اعجاز نمایان شما

خاص یک جغرافیای بی نظیری در جهان

مثل عطرِ خاری و مهلَب در استان شما

ریخت بیرون زلف تو یک دسته مشروطه چی

چون که تهران را نگیرد بی مدد، خان شما

شال سرخت بهتر از صد توپ روسی کار کرد

آتشی افکنده در من انگلستان شما

ثانی ات را جان و دل در اولین دیدار رفت

گوش و هوشی تا ابد دارد به فرمان شما

محمد مومنی ثانی

۲٠مرداد صفر یک

اردیبهشت...