اول اردیبهشت، روز تولدم

دیدی دلم که پیشتر، از روزهایی به صراحت دوستت دارم، خبر داده بوذ، راست گفته بود

من سبز شدم. حالا دارم کم کم با لبخند آشنا می شوم. کم کم، لبهایم خندیدن را یاد می گیرد.

من کم کم قشنگی های دنیا را می بینم

برای آنهمه درد که تجربه کرده ام، تسکینی باید به این بزرگی..خدایا سپاس

این اولین اردیبهشت است که من دوباره متولد شدم