صبای دلم

ای فدای تو دلم هرگز نبینم خواری ات
طوطی جان آمده در هندِ خوش گفتاری ات

پیکرت جغرافیایِ روشنِ افسانه هاست
دستِ من اسطوره شد در لمسِ ناهمواری ات

تو بدهکاری به من, آغوش خود را در عوض
بوسه را بنویس در فهرستِ بستانکاری ات

تا کدامین دولت از اطرافِ ما ساقط شود
کودتایی کرده رنگی زلفِ استعماری ات

جایِ می,نیکوتر از می,میزنم بالا شبی
کاسه ی چشم تو را با قهوه ی قاجاری ات

تیر دارد می کشد قلبم,کمانش دستِ توست
تیرِ برنو خورده داند,عمقِ زخمِ کاری ات

مثنوی هم از غمت,شد هفت بند اما نگفت
رازِ عرفانِ نگاهِ مخزن الاسراری ات

در دلم بالا کشیدی همچو تاقِ تیسپون
همچنان در حیرت آدم مانده از معماری ات

کی بفهمد عشق , دستور زبان فارسی
دوستت می دارمت با فعل استمراریت

میرمحمد مومنی ثانی
پنج شنبه.دوازدهم مرداد.96.تهران.میدان آزادی.ساعت.23:23.

اردیبهشت...