تو پیدایت شد...

من به درختان خوشبخت می نگرم

که از کوچه ما می گذرند

و سایه هایشان را روی سرم جا می گذارند

در سرم چلچله ها آواز می خوانند

و بر لب هایم

لب های تو

این قدر مرا ببوس که دوباره شاعر شوم

بانوی شعرهای ناسروده ام

تو نیمه منی

باید روی هم رفته نود دقیقه با دنیا بجنگیم

محمد مومنی ثانی